King Kong in Beirut – ‘de stad is definitief uit elkaar gevallen’

Beirut-Lebanon_1

Een kleine twintig jaar geleden schreef ik een reportage over Beiroet, waaruit blijkt dat de problemen die mijn geboortestad nu op de knieën hebben gedwongen, toen al levensgroot aanwezig waren. Toch heerste er destijds nog optimisme. Weliswaar likte Libanon nog de wonden van een tien jaar eerder beëindigde burgeroorlog, en hing de grauwsluier van de Syrische overheersing over het land, maar aan de horizon leek een verlosser te zijn verschenen: de miljardair Rafik Hariri, die de wederopbouw van het volledig verwoeste centrum van Beiroet voortvarend ter hand nam.

Het pakte anders uit. Met zijn megalomane ideeën en corruptie zou Harir Beiroet en Libanon uiteindelijk alleen maar verder in het ongeluk storten. De miljardair/politicus werd in 2005 door een bomaanslag vermoord, waarna er diverse – vreedzame – revoluties in het land losbarstten, die nieuwe hoop brachten, maar allemaal mislukten. Libanon – land van dromen, kosmopolitische maar ook verscheurde vrijhaven tussen zee en bergen – is er op dit moment misschien erger toe dan ooit.

Uit mijn verhaal, dat op 6 januari 2001 in het Algemeen Dagblad verscheen, blijkt dat het scenario voor de ondergang toen al klaar lag.

Gelukkig maar dat ‘Libanees’ een ander woord is voor ‘optimist’.

DOOR CARL STELLWEG

JARENLANG is Cilina Nasser bang geweest voor vliegtuigen. Telkens als er één overvloog, voelde ze de dreiging van iets machtigs en kolossaals, een onontkoombaar, verpletterend gevaar waartegen geen bescherming mogelijk was.

De 29-jarige Libanese vertelt het opvallend luchtig, terwijl ze haar auto door de straten van Beiroet slingert met de voor dit land kenmerkende roekeloze nonchalance.

Haar fobie ontstond in 1982, tijdens de Israëlische bombardementen op West-Beiroet. Pas veertien jaar later genas ze, staand voor een stoplicht, het geluid van een vliegtuig boven haar.

Lees meer

Vergeef ons alsjeblieft het Tilburgse stadje T.

Tilburg9

DOOR CARL STELLWEG

In die onvergetelijk gemoedelijke jaren tachtig ‘studeerde’ ik enige tijd in het Tilburgse stadje T.

Ik hoor je nu al: Het ‘Tilburgse stadje T.’? Wat is dat voor flauwigheid?

Zo noemen ik en een voormalige studiegenoot het nu eenmaal. Het is allang geen grap meer. We hebben het niet eens zelf verzonnen, toch zeggen we het al een jaar of vijftien, zonder dat we echt weten waarom, en dus komen we er waarschijnlijk nooit meer vanaf.

Vergeef ons dus alsjeblieft ons ‘Tilburgse stadje T.’, het is een raadsel, het is sterker dan onszelf. Lees verder.

In het Tilburgse stadje T., zo was ik aan het vertellen, studeerde ik aan de Academie voor de Journalistiek. Die was destijds nog gevestigd op een tochtig bedrijventerrein aan de Groenstraat. Nu ik dit zo sec heb opgeschreven voel ik een huilerige weemoed onstuitbaar in mij opborrelen.

Lees meer

‘Donkere zonen van Kanaän’

slaves2

In 1999 interviewde ik voor het Algemeen Dagblad de Amerikaanse journalist en schrijver Edward Ball over diens boek ‘Slaven in  de familie’ (oorspronkelijke titel, u raadde het al: ‘Slaves in the family’). Gezien het huidige racismedebat lijkt het interview ineens weer heel actueel, en daarom druk ik het opnieuw af.  Saillant detail: het herdenkingsmonument voor de slavernij waarvan aan het eind van het interview sprake is, is er nooit gekomen. Wel is er sinds 2016 een National Museum of African American History and Culture in Washington DC. Daar werd al meer dan een eeuw voor geijverd.

DOOR CARL STELLWEG

Tussen 1698 en 1865 bezaten de voorouders van de Amerikaanse journalist en schrijver Edward Ball 4000 slaven, die op tientallen rijstplantages hun gedwongen arbeid verrichtten. Als eerste van zijn familie sprak Ball met enkelen van hun nazaten, ontdekte zelfs (verre) bloedverwanten en schreef hierover een lijvig boek.

Slaven in de familie is zowel een imposante reconstructie van de meest duistere episode uit de Amerikaanse geschiedenis, als een pijnlijk gewetensvolle afrekening met de mythes uit de jeugd van de auteur.

Het werk, dat vorig jaar de National Book Award won, is onlangs in Nederlandse vertaling verschenen. Edward Ball: ,,De erfenis van de slavernij maakt het voor blanke Amerikanen nog steeds onmogelijk om op te groeien zonder angst en afkeer voor zwarten te voelen. En vice versa.”

Lees meer